Jaki wpływ na wychowanie ma sport? Tego nie wiedziałaś!

Jaki wpływ na wychowanie ma sport? Tego nie wiedziałaś!

Redakcja

2017-08-31

brak komentarzy

Letnie miesiące zachęcają do aktywności na rześkim powietrzu oraz do uprawiania sportu. zazwyczaj słyszymy tezę,czy  sport  wychowuje

że sport odgrywa ważną funkcję w wychowaniu pociechy oraz nastolatków. Życie doczesne to zmaganie się człowieka z własnymi słabościami oraz z otaczającą rzeczywistością. mimo wszystko zależność między postawą w życiu a postawą w sporcie bywa odwrotna niż zwykle myślimy. Nie tyle uprawianie sportu pomaga prawidłowo radzić sobie z trudami życia, lecz przeciwnie, to szlachetny sposób życia umożliwia człowiekowi osiągnięcie zwycięstw w sporcie wyczynowym. Kto umie szlachetnie postępować, taki ma największe perspektywy na zrobienie kariery sportowej oraz na utrzymanie przez wakacji świetnej kondycji fizycznej. W realistycznej pedagogice obowiązuje prymat wychowania przed sportem. Człowiek pozbawiony solidnego wychowania zaprzepaści swój talent sportowy, albo po pierwszych sukcesach utraci zapał oraz dyscyplinę. Źle wychowany sportowiec podatny bywa na pokusę łatwego sukcesu oraz prostych gotówki. A to najkrótsza droga do dopingu w sporcie, do korupcji czy do chemicznych uzależnień. pozytywny instruktor to pewien człowiek, kto ; wyjaśnia swoim zawodnikom tajniki danej kategorie sportowej, ale też wzmacnia ich swoją obecnością, przyjaźnią oraz zaufaniem. To także pewien człowiek, kto stawia twarde potrzeby swoim klientom. Taki instruktor naśladuje więc dobrego pedagoga, który odsłania wychowankom tajniki życia oraz bezwarunkowo ich kocha, ale właśnie dlatego — na podobieństwowychowanie  a  sport Jezusa — mnóstwo od nich potrzebuje, gdyż wie, że tolerancja czy akceptacja nie bywa podstawą rozwoju. Autentyczne wychowanie bywa zawsze arystokratyczne, gdyż oznacza dorastanie do szlachetności na elitarnym, wyczynowym poziomie. Każdy z nas marzy o tym, by wygrać życie, by zasmakować uczuciach, radości oraz zadowolenia. Mamy też drugie marzenie: by wygrać życie w prosty sposób, czyli bez wysiłku, bez trudnych preferencji oraz kategorie. Tymczasem prosto osiągalne powodzenie nie istnieje. Gdyby takie nieskomplikowane powodzenie istniało, wtedy nie byłoby wśród nas ani jednego człowieka uzależnionego, chorego emocjonalnie, agresywnego czy zrozpaczonego. powinniśmy codziennie wybierać między łatwą porażką a niełatwym

zwycięstwem. Na powodzenie po licznych tysiącach lat historii ludzkości prawidłowo już wiemy, która droga przeprowadza do zwycięstwa. Gra o ludzkie życie toczy się na dziwnym boisku. Stadiony sportowe mają coraz lepszą nawierzchnię, są prawidłowo wypoziomowane, ułatwiają grsport  w  wychowaniu

ę. Natomiast „boisko”, na którym toczy się ludzkie życie, bywa uszkodzone na skutek grzechu pierworodnego, także na skutek słabości Czy sport wychowuje? oraz grzechów kolejnych pokoleń ludzi. Takie boisko zakłóca grę. bywa aż tak dość pochylone w negatywnym kierunku, że prościej nam czynić zło, którego nie chcemy, niż dobro, którego szczerze pragniemy. dokładnie z tego względu nie bywa osiągalny rozwój spontaniczny ani wychowanie bezstresowe. Gdy wygrywamy z jakąś naszą słabością czy radzimy sobie z jakąś trudnością życiową, wtedy stajemy się silniejsi we wszystkich pozostałych dziedzinach. Każde wygraną cieszy, mobilizuje, polepsza poziom dobrej samooceny. Gdy natomiast ponosimy klęskę w jakiejś sferze życia, wtedy stajemy się słabsi także w pozostałych dziedzinach. zgarnięcie życia to zgarnięcie wieloboju, a nie sukces w jakiejś pojedynczej konkurencji. Największe perspektywy na wygraną mają ci, którzy kierują się ewangeliczną mentalnością triumfatora. Takich ludzi nie obchodzi zremisowanie życia, albo nikła porażka. Oni pytają Boga oraz mądrych ludzi o to, co dobrego mają czynić. Mentalność triumfatora oznacza odwagę proponowania samodzielnie sobie życia w uczuciach, prawdzie, wolności oraz świętości. Serdeczna przyjaźń z Bogiem oraz respektowanie zasad Dekalogu to zwłaszcza przetestowana recepta na zgarnięcie życia.     Osobowość człowieka buduje się pod wpływem wieku różnorodnych czynników, wśród których widoczną rolę odgrywa środowisko. wartość mieszkaniu rodzinnego oraz szkoły, które ściśle ze sobą współpracują w procesie kształcenia osobowości dziecka bywa dość istotne. Nie należy mimo wszystko nie doceniać zadatków biologicznych oraz swojej aktywności jednostki. Przed rodzicami oraz nauczycielami stają więc odpowiedzialne zadania kształtowania społecznie dostosowanej osobowości pociech oraz nastolatków. Służyć temu musi zagwarantowanie odpowiednich warunków do ich realizacji oraz wykorzystanie wszystkich preparatów sprzyjających prawidłowemu rozwojowi osobowości młodego pokolenia. mamy przyswojone dużo teorii osobowości oraz dużo metod jej eksperymenty. Najogólniej ujmując osobowość to całościowy wzorzec charakterystycznego sposobu myślenia, doświadczania oraz reakcji, który wyraża stosunek jednostki do jej otoczenia. Do istotnych kłopotów osobowości zalicza się zagadnienia struktury determinującej zróżnicowanie międzyosobnicze. Osobowość bywa niewątpliwie przedmiotem eksperymentów także w psychologii sportu. Zawodnik powinien umiejętnie rozwijać swoją osobowość, ze względu na to że to dzięki niej może osiągnąć sukces. Także instruktor musi nauczyć się poznawania osobowości swoich uczestników w zamierzenia lepszego zrozumienia ich oddziaływania ćwiczeń czy zmagania się. Kształtowanie osobowości nastolatków to ważny składnik wychowania. W procesie rozwoju oraz kształcenia osobowości pociech oraz nastolatków określone zadania powinny spełniać różne kondycji zajęć z wychowania fizycznego oraz ćwiczenia sportowego. Podstawowym zadaniem zajęć wychowania fizycznego bywa dwutorowość:  - oddziaływanie na ciało alt2 czyli rozwój zdolności ruchowych - oddziaływanie na osobowość czyli wychowanie do troski o ciało. świetnie przygotowane oraz właściwie przeprowadzone przez nauczyciela wychowania fizycznego gry, zabawy, trening czy zawody, stwarzają dużo potrzeb do rozwijania różnych cech osobowości. Zajęcia te są doskonałą okazją do pogłębiania zainteresowań wyłącznie związanych ze sportem, ; z biologią, geografią, historią czy turystyką. są one także możliwością do kształtowania korzystnych cech cech charakteru takich jak: pracowitość, sumienność, koleżeńskość, poczucie silnej woli oraz odpowiedzialności. Osobowość człowieka buduje się w działaniu oraz ulega doskonaleniu dzięki niemu, dlatego też należy podporządkować tej regule także czynność fizyczną. Każda lekcja wychowania fizycznego i trening sportowy dzięki specyfice metod oraz rodzajów nauczania mogą służyć kształtowaniu procesu samooceny oraz samoanalizy stanowiących podstawę samowychowania oraz samodoskonalenia tych istotnych determinantów w rozwoju osobowości człowieka. Sukcesy oraz satysfakcja z działalności ruchowej są motywacją do systematycznego podejmowania nowych wysiłków nad doskonaleniem swych zdolności ruchowych, pogłębianiem zainteresowań. prawidłowo mimo wszystko zdać sobie sprawę z tego, że na przykład: zdolności ruchowe uczniów u jednych mogą wywołać poczucie swoich sił, zapał do wytężonej eksperymentów, szacunek dla wysiłku kolegi, u innych zaś wyzwalać będą zarozumiałość, niechęć do eksperymentów, nadmierne przecenianie swoich potrzeb, lekceważący stosunek do kolegów mniej zdolnych. Od nauczyciela wychowania fizycznego czy trenera zależeć powinno m.in., które z tych cech będą dominującymi u jego wychowanków. Podobnie zresztą jak niedobór zdolności ruchowych wstawać może u uczniów niedobór wiary w swoje potrzeb, niechęć do wysiłku, a w rezultacie niechęć do przedmiotu. Nauczyciel powinien zdawać sobie sprawę z tego, że osobowość ma charakter indywidualny. Jednym z podstawowych wymogów postawionych procesowi nauczania oraz wychowania bywa więc osobiste podejście do każdego

ucznia na lekcji wychowania fizycznego. Zadanie to potrzebuje od nauczyciela wiedzy

wyłącznie o cechach osobowości, ; o ich złożoności oraz znaczeniu w strukturze osobowości. Wiedza w tym zakresie pomaga nauczycielowi zgodnie z potrzebą wykonywać inne metody oraz kondycji w aktu do ucznia, który bywa nieopanowany, za bardzo pobudliwy, pełen strachu oraz lęków. tymczasem inne, w przypadku ucznia, któremu niedobór konsekwencji, silnej woli czy cierpliwości w pokonywaniu trudności stojących na drodze do osiągnięcia wysokiego poziomu kondycji ruchowej. Wymogi stawiane uczniom uzdolnionym ruchowo powinny się różnić od tych, postawionych uczniom nie posiadającym uzdolnień. Nauczyciel powinien tak zorganizować zajęcia sportowe aby młodzież mogła odnosić na nich sukces alt3 na miarę swoich potrzeb. Wychowanie natury cielesnej oraz sport powinny wywierać korzystny wpływ na kształtowanie właściwego, prawidłowego obrazu swojej osoby. Podejmowanie aktywności ruchowej stwarza szczególne zasady porównywania swoich potrzeb, oceny własnych osiągnięć, samodzielnego oraz krytycznego spojrzenia na siebie. Dzięki temu mamy także zdolność dostrzegania swoich dodatnich oraz ujemnych cech oraz ich wpływu na odnoszone sukcesy oraz popełniane błędy. Na zajęciach wychowania fizycznego, zwłaszcza w czasie gier oraz sportów zespołowych spotykamy sytuacje które trzeba zwyciężyć w sposób opanowany, świadomy oraz celowy na tle niejednokrotnie dużego podniecenia emocjonalnego. Dostarczają licznych okazji do kształcenia oraz utrwalania nawyków oraz przyzwyczajeń - które w drodze generalizacji - przenoszą się na stosunek do siebie oraz innych ludzi. Dobrowolnie podjęty trening sportowy potrzebuje poczucia odpowiedzialności, konsekwencji oraz samodyscypliny. W zabawie oraz sporcie trzeba poddać się regułom gry oraz arbitrażowi, nieustannie zdawać egzamin z uczciwości oraz lojalności. Wszelkie przewyższenia mszczą się same, albo też podlegają karze albo spotykają się z dezaprobatą współuczestników oraz obserwatorów. O produkty człowieka decydują wyłącznie jego rekordy, ale tzw. postawa sportowa. Wynik sportowy wzmacnia wychowankowi wytworzyć obiektywny stosunek do samego siebie oraz do innych, rejestrując wyniki eksperymentów nad sobą oraz zaniedbania, zmusza do analizy czynników przyczyniających się do oraz wyciągania wniosków. Uczy on także wyciągania wniosków z popełnionych błędów, aby ustrzec się przed dalszymi niepowodzeniami. Zasób wiadomości oraz umiejętności zdobywany na lekcjach wychowania fizycznego umożliwia dzieciom oraz nastolatków samosterowanie oraz samoocenę rozwoju fizycznego oraz psychomotorycznego. Pozytywny efekt zabawy, zmagania się sportowej czy gry jest zależna zazwyczaj w równej mierze od umiejętności przewodzenia jednych członków zespołu oraz wyrozumowanego podporządkowania się drugich. Wychowanie natury cielesnej oraz sport zapewniają konieczność osiągnięć indywidualnych oraz grupowych. Sport oraz wychowanie ruchowe mają fundamentalny wpływ na rozwijanie się najmłodszych. oprócz oczywistych korzyści dla organizmu, najmłodszych zdobywają wiedzę oraz doświadczenie na temat uczciwości, badań zespołowej, fair play i szacunku do odrębnych. Zaangażowanie najmłodszych w zajęcia oparte o ćwiczenia sportowe wskazuje także na poprawę wydajności intelektualnej oraz lepszą frekwencję w szkole. Sport uczy najmłodszych, jak radzić sobie z konkurencją, jak odnosić sukces, więc jak radzić sobie z porażką. Wygrana to nie wszystko – rozwijanie tej postawy w młodym wieku może udzielić pomocy potomkowi zrozumieć ducha sportu. jednak istnieje niegruba granica między tym, co zachęca dziecko do akceptacji porażki oraz co sprawia, że alt4 chce wygrać. Zachęcaj swoje pociechy do wspinania się na szczyt, ale kiedy przegrają, zapewnij im wsparcie oraz załapanie. Koncentruj się na zadowolenia – sport powinien być zabawą! Sport powinien przede wszystkim namawiać najmłodszych do zabawy. Dla niektórych najmłodszych sport może być demotywujący, jeśli nie odkryją u siebie pewnych zdolności. To może oddziaływać na ich rozwijanie się – dlatego tak kluczowe bywa przestrzeganie poniższych wskazówek, dzięki którym dziecko zwiększy swoją stuprocentową gwarancję siebie podczas uprawiania sportu. Psycholog sportowy, dr Patrick Cohn radzi: „Sport powinien być zabawą dla

najmłodszych. Traktuj sport jako grę. (...) Patrząc na ogromne środki finansowe, które wygry

wa się dzisiaj w sporcie zawodowym, trudno bywa zrozumieć rodzicom, że dla młodych sportowców to wyłącznie dobra zabawa. Podstawowym celem powinny być: dobra zabawa, radość oraz zdrowa konkurencja”. Jako rodzice powinniśmy podkreślać, że nie bywa możliwe, aby być idealnym we wszystkim oraz namawiać dziecko do znalezienia własnego ulubionego sportu. Prawdziwa radość z uprawiania sportu może udzielić pomocy w jego rozwoju jako sportowca. kluczowe bywa, aby dać potomkowi możliwość zaangażowania się w tak mnóstwo gier oraz sportów, jak to możliwe, aby dowiedziały się jakie mają zainteresowania. Jeśli nie cierpią piłki nożnej albo siatkówki, sprawdź sporty opcjonalne, np.: sztuki zmagania się, taniec, tenis albo inne. Kiedy dziecko wybierze własny ukochany, zachęcaj je do chodzenia na zajęcia oraz wspieraj, jeśli bywa to konieczne. Nawet kilka słów otuchy co jakiś pora może posiadać wielki wpływ na to, jak postrzega ono swoją zdolność. Ustal realistyczne cele, którym Twoje dziecko może podołać oraz podkreślaj zawsze radosny aspekt sportu. Sport powinien być pozycjonowany wśród odrębnych aktywności oraz przenigdy nie powinien być jedynym celem życia potomka, więc pamiętaj, aby dążyć do równowagi oraz nie zmuszaj potomka do udziału w ćwiczeniach, jeśli nie przynoszą one mu radości. Innym środkiem na zwiększenie zainteresowania potomka sportem, bywa wspólne ćwiczenie razem z nim, co daje możliwość spędzenia okresu razem z całą rodziną. Jak podtrzymać ich sława? dla dzieci zasady konkurencji w sporcie nie okazują się kluczowe – to bywa po prostu dobra zabawa. Zachęcaj najmłodszych do gry oraz utrzymaj ich sława sportem, aby miały możliwość rozwijania swoich umiejętności oraz zainteresowań. Gdy podrosną (około wieku szkolnego), zaczną koncentrować się więcej na umiejętnościach oraz zasadach. Zdobędą pasję, którą mogą posiadać na całe życie, jeśli będą ją prawidłowo dbać o.

 

Zobacz też 

Kulturystyka Warszawa


Dodaj komentarz


Brak komentarzy

Bądź pierwszy i zostaw komentarz !

dieta_i_fitness