Otyłe dziecko - jak sobie z tym radzić?

Otyłe dziecko - jak sobie z tym radzić?

Redakcja

2017-08-23

brak komentarzy

odmienną, o dużo rzadszą przyczyną niedoboru wzrostu, okazują się zaburzenia gospodarki hormonalnej,jak  odchudzić  dziecko

takie jak niedobór hormonu wzrostu, niedoczynność tarczycy albo nadto duża ilość hormonów (glikokortyikosteroidów) wytwarzanych poprzez korę nadnerczy. U pociechy niskorosłych należy więc wykluczyć zespoły genetycznie uwarunkowane powodujące zaburzenia wzrostu kości na długość. zazwyczaj niskorosłości towarzyszą wtedy zaburzone proporcje ciała. Stosunkowo niekrótki tułów przy krótkich kończynach występuje, np. w genetycznie uwarunkowanej chondrodystrofii albo chondrodysplazji. U niskich dziewczynek trzeba też wiedzieć o wykluczeniu zespoły Turnera wywołanego niedoborem jednego z chromosomów płciowych. Niedobór wzrostu występuje wielokrotnie u pociechy cierpiących na przewlekłe schorzenia przewodu pokarmowego (w tym schorzenia wątroby), schorzenia płuc (np. na mukowiscydozę), nerek, układu kostno-stawowego albo u pociechy z ciężkimi wrodzonymi wadami serca.   Dziecko z niedoborem wzrostu okazuje się wielokrotnie ogólnie zdrowe. Jeżeli tempo wzrastania ulega powolnemu zmniejszeniu, niski wzrost trzeba zauważyć zaledwie w wieku przedszkolnym, poprzez porównanie własnego potomka z grupą rówieśników. Ciężki wrodzony niedobór hormonu wzrostu u maluszka wielokrotnie przejawia się niedorozwojem prącia oraz atakami drgawek wywoływanymi zmniejszeniem stężenia cukru we krwi. Niski wzrost okazuje się wtedy zauważalny już w 1 albo drugim roku życia. Jeżeli niedobór hormonu nie jestduży, wzrost potomka ulega zwolnieniu w późniejszych latach. dość rzadką przyczyną małego wzrostu okazuje się niedociągnięcie insulinopodobnego czynnika 1 (IGF-1) albo niedociągnięcie wrażliwości komórek ciała na prawidłowe stężenie hormonu wzrostu. Niepokojącym sygnałem okazuje się istotne zwolnienie albo zastopowanie wzrostu u potomka wcześniej rosnącego prawidłowo. Może być to objaw guza niszczącego przysadkę mózgową (gruczoł wydzielający hormon wzrostu). pociechy urodzone z małą masą ciała wielokrotnie okazują się mniejsze od swoich rówieśników w pierwszych 2-3 latach życia, jednak w późniejszym wieku powinny „nadrobić” niedobór wzrostu. Niedoczynności tarczycy z wyjątkiem zwolnienia wzrastania towarzyszą inne objawy, jak

ospałość, sucha, łuszcząca się skóra, stałe poczucie chłodu, nadmierny przyrost masy ciała.żywienie  dziecka  z  nadwagą

Dziewczynki z zespołem Turnera niedobór wzrostu wykazują w szczególnie różnym wieku w zależności od nasilenia cech tego zespoły. na ogół zaczynają odbiegać Jak sobie radzić z problemem nadmiaru lub niedoboru masy ciała u dziecka? wzrostem od rówieśniczek w wieku przedszkolnym. Co robić w razie wystąpienia objawów niskorosłości? Jeśli dziecko wydaje się nam nazbyt niskie, należy udać się do lekarza rodzinnego albo lekarza pediatry. Cennych informacji diagnostycznych dostarczają pomiary wzrostu z uprzednich lat życia potomka, gdyż na ich podstawie trzeba się dowiedzieć czy dziecko było zawsze niskorosłe czy cecha ta pojawiła się w określonym wieku. Do lekarza powinniśmy więc zabrać wszystkie dostępne nam pomiary wzrostu potomka z ubiegłych lat. świetnie okazuje się się więc upewnić o wzroście najbliższych członków rodziny. Jak lekarz stawia diagnozę? Jeżeli lekarz stwierdzi, że dziecko okazuje się wprawdzie niskie, ale jego tempo wzrastania oraz aktualny wzrost mieszczą się w zakresie normy – nie trzeba wykonywać kolejnych analiz poza okresowym (co 6 mies.) pomiarem wzrostu. tyczy się to zwłaszcza pociechy, w których rodzinach są niscy osobnicy. Przy wzroście potomka poniżej niższej normy, uniemożliwieniu tempa wzrastania albo wystąpieniu odrębnych niepokojących lekarza objawach – zleci on wykonanie analiz laboratoryjnych albo skieruje dziecko do Poradni Endokrynologicznej dla pociechy. Lekarz endokrynolog może uznać za konieczne wykonanie analiz hormonalnych we krwi (np. IGF-1, TSH oraz fT4). Może też zlecić wykonanie zdjęcia dłoni z nadgarstkiem głównym głównym celem określenia dojrzewania kośćca. Wykonanie oznaczenia hormonu wzrostu potrzebuje, niestety, krótkotrwałego pobytu potomka w szpitalu, gdyż hormon ten wytwarza się przede wszystkim w nocy albo też trzeba pobudzić jego wydzielanie za pomocą środków farmakologicznych. powiedzenie małego stężenia hormonu wzrostu na czczo, w warunkach ambulatoryjnych, nie znaczy więc, że dziecko okazuje się niskie z powodu zaburzeń jego produkowania. Jeżeli niedobór hormonu wzrostu pozostanie udowodniony – trzeba wybudować dodatkowo badanie przysadki metodą rezonansu magnetycznego, aby wykluczyća wrodzoną wadę budowy przysadki mózgowej, a więc guz uciskający albo niszczący ten gruczoł.   Endokrynol. Ped. 12/2013;1(42):45-56 DOI: 10.18544/EP-01.12.01.1440 Postrzeganie masy ciała poprzez

chłopców i ich posiadamy w odniesieniu do ich stanu odżywienia 1Ewa Szanecka, 2Ewa Małecka-Tendera 1Oddział Pediatrii,   dieta  dla  dziecka

Endokrynologii i Diabetologii alt2 Dziecięcej Górnośląskiego Centrum sprawności dziecka w Katowicach 2Katedra i Klinika Pediatrii, Endokrynologii i Diabetologii Dziecięcej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach   wyrażenia kluczowe: nadwaga, otyłość, odpowiednia waga ciała, postrzeganie masy ciała, chłopcy, mama, BMI, idealna waga ciała   Streszczenie Wiedza na temat właściwej masy ciała i oceny rzeczywistego stanu odżywienia okazuje się istotnym elementem edukacji zdrowotnej najmłodszych i nastolatków. zamierzeniem obowiązkach była ocena percepcji swojej masy ciała poprzez chłopców w porównaniu z ich realnym syndromem odżywienia oraz ocena postrzegania sylwetek synów poprzez mamy. Materiał i metody. Badanie przeprowadzono w grupie 255 chłopców w wieku 8–18 lat oraz ich mam. Z eksperymenty wykluczono najmłodszych z niedoborem masy ciała oraz ze schorzeniami wpływającymi na stan odżywienia. Narzędziem badawczym był kwestionariusz badawczy. mamy i synowie na podstawie siedmiostopniowej skali sylwetek wybierali szkic zwłaszcza podobny do rzeczywistej i idealnej postaci potomka. Przeprowadzono pomiary antropometryczne chłopców oraz obliczono wskaźniki ich masy ciała, które zinterpretowano w oparciu o rodzime siatki centylowe. Badana grupa chłopców młodsza 8–13 lat: n=135 (42% otyłych, 17% z nadwagą, 41% z prawidłową masą ciała), starsza 14–18 lat: n=120 (43% otyłych, 14% z nadwagą, 43% z należną masą ciała). Wyniki. Chłopcy z należną masą ciała przeważnie właściwie postrzegali własną sylwetkę. mniej więcej 37% kobiet zaniżyło stan odżywienia otyłych synów, a mniej więcej 25% synów z nadwagą. mniej więcej 41% chłopców z nadmierną masą ciała określiło swój stan odżywienia jako niższy niż w rzeczywistości. niemal wszyscy respondenci, kobiety i chłopcy, za najkorzystniejszą sylwetkę dla potomka określili szkice przedstawiające prawidłową sylwetkę. Wnioski. 1. Narastanie nadwagi i nadwagi w wieku rozwojowym może być związane z niedostrzeganiem kłopotu nadmiernej masy ciała poprzez mamy i same najmłodszych. 2. Uświadomienie kłopotu nadmiernej masy ciała może powiększyć motywację w bitwie z nadwagą Wstęp Niepowodzenia terapii u otyłych ludzi mogą między innymi wynikać alt3 z ich nierzeczywistego obrazu własnego ciała. Dodatkowo w społeczeństwie funkcjonuje zazwyczaj limitowana wiedza na temat powikłań, których przyczyną okazuje się nadto duża ilość warstwy tłuszczowej. nadwagę przeważnie traktowana okazuje się jedynie jako mankament kosmetyczny. Trudności w jej identyfikacji i limitowana wiedza na temat nadwagi mogą mieć wpływ na brak motywacji do wprowadzenia odpowiednich zmian w stylu życia. waga ciała okazuje się jednym z istotniejszych partii wyglądu, a staje się on szczególnie ważny w okresie dojrzewania. Cechy natury cielesnej mają wtenczas większe wartość niż intelektualne czy społeczne [1]. Aparycja zazwyczaj istotnie wpływa na relacje z rówieśnikami. badania wykazują, że chłopcy mniej realnie oceniają swój stan odżywienia niż dziewczęta [2, 3]. Podobnie mamy częściej nieprawidłowo postrzegają sylwetkę synów niż córek [4]. istotne okazuje się kształtowanie zdrowego stylu życia od wczesnego dzieciństwa [5]. mimo wszystko zalecenia medyczne dotyczące utrzymania należnej masy ciała zazwyczaj spotykają się z brakiem akceptacji matek i ojców i samego potomka, ponieważ nie pozwalają na codzienne życie. Opiekunowie niejednokrotnie dodatkowo nie widzą wymogu zmian, szczególnie jeśli sami więc mają nadmierną sylwetkę. Zwykle sądzą, że okazuje się dodatkowo czas na wprowadzenie modyfikacji stylu życia albo że dziecko po prostu „wyrośnie” z nadwagi [6]. Niejednokrotnie nawet nie dostrzegają, że ich potomstwo ma nadmierną sylwetkę. Podobnie nieprawidłowo mogą oceniać się same najmłodszych. Wykazano, że prowadzenie działań terapeutycznych u najmłodszych okazuje się więcej skuteczne, jeśli przebiega z udziałem matek i ojców [7]. Opiekunowie zazwyczaj aktywnie w nich uczestniczą zaledwie wtedy, jeśli będą odpowiednio zmotywowani. nieporozumienie kłopotu poprzez matek i ojców i dziecko okazuje się szczególnie niebezpieczną przeszkodą w podjęciu działań terapeutycznych.

Dlatego zwiększenie świadomości opiekunów i podopiecznych okazuje się jedną z najistotniejszych kwestii

w edukacji zdrowotnej [8, 9]. Powinni oni uznać nadwaga za ważny, prosto dotyczący ich problem oraz zrozumieć korzyści wynikające z prozdrowotnego stylu życia. Uświadomienie alt4 problemy wystąpienia powikłań u potomka z nadmierną masą ciała okazuje się więc istotnym elementem. oddziaływania te będą kluczowe dla właściwej motywacji do wprowadzenia odpowiedzi prozdrowotnych. zamierzeniem obowiązkach była ocena postrzegania rzeczywistej masy ciała synów poprzez mamy oraz własna ocena masy ciała poprzez chłopców. Badanie zostało przeprowadzone w latach 2007–2009 wśród pacjentów Górnośląskiego Centrum ludzkiego ustroju dziecka w Katowicach. Kryteriami włączenia do analiz był wiek od 8 do 18 lat i pisemna zgoda mamy i pacjentów, którzy ukończyli 16 rok życia, na przeprowadzenie u potomka pomiarów masy i poziomie ciała. Z analiz wykluczono najmłodszych z niedoborem masy ciała określonym na podstawie siatek centylowych opracowanych poprzez Palczewską i Niedźwiecką [10] i ze schorzeniami mogącymi mieć wpływ na wysokość i masę ciała potomka. Narzędziem badawczym był kwestionariusz przygotowany w wersji odpowiedniej dla mam i chłopców. Kobiety podawały datę narodzenia potomka i klasyfikowały jego etap odżywienia w skali pojęciowej (słownej), kończąc sentencję: „Uważam, że moje dziecko ma….”. Wybierały jedną z kolejnych odpowiedzi: znaczną otyłość, otyłość, nadwagę, prawidłową masę ciała, niedowagę, znaczną niedowagę. później na podstawie załączonej ryciny, prezentującej siedmiostopniową skalę sylwetek w zmian wg Stunkarda i wsp. [11] w wersji dla chłopców, kobiety wybierały szkic zwłaszcza zbliżony do aktualnej sylwetki syna i szkic, który uważały, że reprezentuje najkorzystniejszą dla niego figurę. Chłopcy określali na skali szkiców własną postać i sylwetkę, jaką uważali dla siebie za optymalną. Kwestionariusze badawcze są poddane walidacji. Zaznaczenia sylwetek na skali wzrokowej były zgodne u poszczególnych respondentów w mniej więcej 97%. Ocena aktualnego stanu odżywienia potomka W dniu wypełniania kwestionariusza u chłopców wykonano pomiary poziomie i masy ciała. Wysokość ciała określono przy użyciu sztywnego przyrządu pomiarowego z dokładnością do 0,1 cm, a masę ciała za pomocą wagi cyfrowej z dokładnością do 0,1 kg. później wyliczono indeks względnej masy ciała wg wzoru:  


Dodaj komentarz


Brak komentarzy

Bądź pierwszy i zostaw komentarz !

dieta_i_fitness